Prusznik „VICTORIA”

Prusznik „VICTORIA”

Prusznik „Victoria”

Odmiana o przepięknych zielono-niebieskich liściach.

Prusznik „Victoria” – opis

Prusznik Victoria (Ceanothus impressus Victoria) to nadzwyczaj pięknie kwitnący krzew. Niespotykany niebieski kolor kwiatów jest cechą wyróżniającą tego krzewu. Prusznik dorasta do szerokości i wysokości 60 cm i taką wysokość zachowuje (jest odmianą karłową). Ciemnozielone liście osiągają 2-3 cm dł. i są błyszczące. Kwiaty rozwijają się na początku czerwca, zachowują sie przez miesiąc, często roślina powtarza kwitnienie jesienią. Są drobne, ale bardzo liczne, mają barwę fioletową, lub żywo niebieską. Kwiaty zebrane są w okazałe, lekko przewisające wiechy.Jest to krzew zimozielony.

Prusznik Victoria – uprawa i wysadzanie

Preferuje stanowisko słoneczne lub pół-cieniste. Najlepsze gleby to gleba lekka do półciężkiej odczyn gleby obojętny lub zasadowy (gleby wapienne).

Prusznik Victoria – jakie stanowisko lubi?

Najbardziej mrozoodporna odmiana gatunku. Mimo to, krzew ten w warunkach polskich nie jest zupełnie odporny na mróz, jedynie na zachodzie kraju może być bez problemu uprawiany w ogrodzie, w pozostałych częściach kraju lepiej potraktować jako roślinę tarasową, przechowując ją zimą w pomieszczeniu o temperaturze ok. 0 st. Cel

Nazwa łacińska: Ceanothus impressus Victoria.

Prusznik niebieski – jak właściwie uprawiać i pielęgnować? Odpowiadamy!

3,3/5 (305 ocen)
 
Oceń artykuł

Ciepły, zaciszny zakątek ogrodu to dobre miejsce dla pięknego prusznika niebieskiego. Ten wrażliwy na mrozy krzew częściej jednak uprawia się u nas w szklarniach lub donicach, zabieranych na zimę do domu.

Opis

Pod nazwą prusznika niebieskiego kryje się wiele odmian krzewów z rodzaju Ceanothus. Są to rośliny pochodzące z ciepłych obszarów Ameryki Północnej i Środkowej. Większość z nich jest zimozielona i nie wytrzymuje polskich, mroźnych zim. Odmiany zrzucające jesienią liście są odporniejsze.

Liście prusznika niebieskiego mogą mieć kształt podłużny do jajowatego. Najczęściej są ciemnozielone i gładkie, a u niektórych odmian omszone od spodu. Drobne niebieskie kwiaty kwitną w dużych kiściach, od późnej wiosny do końca lata lub od początku lata do wczesnej jesieni. Większość odmian to krzewy osiągające do 2-3 m wysokości, ale można spotkać również pruszniki płożące i nadające się do prowadzenia przy murze.

Odmiany zimozielone

 

  • ʻAutumnal Blueʼ – odmiana o błękitnych kwiatach, pojawiających się pod koniec lata. Nadaje się do uprawy przy murze. Dorasta do 2 m;
  • ʻBlue Moundʼ – krzew kwitnący na przełomie lata i wiosny. Osiąga rozmiary 2 x 1,8 m;
  • ʻBurkwoodiiʼ – odmiana o gęstym pokroju, jedna z odporniejszych na mróz. Kwitnie od połowy lata i ma lawendowoniebieskie kwiaty. Dorosły okaz mierzy 2 m;
  • ʻCascadeʼ – krzew nadający się do prowadzenia przy murze. Kwitnie późną wiosną i dorasta do 3,5 m;
  • ʻConchaʼ – ma kwiaty barwy indygo, pojawiające się na przełomie wiosny i lata. Osiąga rozmiary 2,5 x 2 m;
  • ʻDelightʼ – odmiana odpowiednia do prowadzenia przy podpórce. Kwitnie pod koniec wiosny. Osiąga rozmiary 3 x 3 m;
  • ʻItalian Skiesʼ – ciemnoniebieskie kwiaty rozwijają się późną wiosną. Dorosły okaz mierzy 1,5 x 2,5 m;
  • ʻPuget Blueʼ – krzew o intensywnie niebieskich kwiatach, pojawiających się wczesnym latem. Dorasta do 3 m;
  • ʻYankee Pointʼ – odmiana płożąca. Kwitnie na początku lata i osiąga rozmiary 0,6 x 2 m.

Prusznik niebieski

Prusznik niebieski

Odmiany gubiące liście

 

  • ʻEdinburghʼ – cechuje się zwartym pokrojem i kwitnie na fioletowoniebiesko późną wiosną. Dorasta 3 m;
  • ʻGloire de Versaillesʼ – rozłożysty krzew o jasnoniebieskich kwiatach, rozwijających się w połowie lata. Osiąga 1,8 m wysokości;
  • ʻTopazeʼ – odmiana o zwartym pokroju. Kwitnie w drugiej połowie lata i mierzy 1,5 m.

Wymagania

Pruszniki niebieskie wymagają ciepłego, nasłonecznionego stanowiska. Podłoże powinno być żyzne i świeże, o drobnej strukturze. Krzewy te dobrze rosną na glebach zasadowych, ale jeśli zawartość wapnia w podłożu jest zbyt duża, mogą zachorować na chlorozę liści. W polskich warunkach większość odmian zimozielonych nadaje się tylko do uprawy szklarniowej. Można je również hodować w donicach, które na zimę przenosimy do zabezpieczonych przed mrozem pomieszczeń. Odmiany zrzucające liście sadzimy na stanowiskach osłoniętych przed wschodnim i północnym wiatrem. Dodatkowo wymagają one szczelnego okrycia na zimę, a podczas wyjątkowo srogich mrozów mogą przemarzać mimo ochrony.

Sadzenie

Najlepszy termin na sadzenie pruszników niebieskich to początek kwietnia, gdy gleba jest wilgotna i ciepła. Nie sadzimy tych krzewów jesienią, ponieważ młode okazy są szczególnie podatne na przemarzanie.

Dół wykopany pod prusznika powinien mieć głębokość ok. 60-80 cm i podobną szerokość. Jeśli gleba jest zbita, wzruszamy łopatą jego dno i boki. Następnie rozkładamy warstwę drenażu, który przykrywamy kompostem i ziemią. Podłoże powinno być dobrze nawodnione, podobnie jak bryła korzeniowa prusznika. Po sadzeniu ponownie obficie go podlewamy.

Pamiętajmy, że odmiany zimozielone źle znoszą przesadzanie. Im mniejszą sadzonkę kupiliśmy, tym większa szansa, że przyjmie się naszym ogrodzie.

Odmiany nadające się do prowadzenia przy murze sadzimy ok. 30 cm od ściany. Umieszczamy w niej metalowe haczyki, a po obu stronach krzewu wbijamy tyczki. Między murem a podpórkami rozpinamy sznurek, do którego przywiązujemy pędy rośliny. Taki sposób uprawy prusznika może się udać tylko w ciepłych rejonach Polski i pod warunkiem, że sadzimy krzew pod murem o wystawie południowej lub zachodniej.

Jeśli planujemy sadzenie prusznika w donicy, powinna ona mieć przynajmniej 80 cm średnicy i 50 cm głębokości (dla okazów dorastających do 1,5 m). Na dnie pojemnika wysypujemy ok. pięciocentymetrową warstwę drenażu i przygotowujemy podłoże piaskowo-torfowe.

Prusznik niebieski - kwiaty

Prusznik niebieski – kwiaty

Cięcie

Odmiany zimozielone kwitnące wiosną i latem wymagają systematycznego cięcia, które przeprowadzamy w drugiej połowie lata. Usuwamy wtedy przekwitłe kwiatostany wraz z fragmentami zeszłorocznych przyrostów, zostawiając tylko ok. 3 cm młodych pędów. W przypadku pruszników tworzących kwiaty w drugiej połowie lata i jesienią oraz odmian gubiących liście odpowiednim terminem do przeprowadzenia cięcia jest wiosna (koniec marca/kwiecień). Przyrosty zeszłoroczne skracamy o połowę długości. Starsze okazy pruszników zrzucających liście co kilka lat przycinamy radykalnie, zostawiając tylko 2-3 pąki nad ziemią. Obcinamy też suche i złamane pędy.

Nawożenie i podlewanie

Latem pruszniki niebieskie wymagają regularnego podlewania. Warto zaściółkować krzewy korą lub włóknem kokosowym. W okresie wegetacji stosujemy również nawóz dla roślin ozdobnych. Kończymy zasilanie najpóźniej w ostatniej dekadzie lipca, by nie opóźniać procesu drewnienia pędów przed zimą.

Okazy prowadzone przy murze podlewamy i nawozimy częściej niż krzewy rosnące na wolnej przestrzeni, ponieważ gleba w okolicy ściany jest sucha i bardziej jałowa.

Krzewy rosnące w donicach podlewamy, gdy podłoże jest wyschnięte.

Zimowanie

Pruszniki hodowane w pojemnikach zabieramy z ogrodu przed wystąpieniem pierwszych mrozów. Rośliny powinny zimować w jasnych, przewiewnych pomieszczeniach. Ograniczamy podlewanie, ale dbamy, by podłoże w donicy nie przeschło.

Krzewy rosnące w gruncie należy szczelnie okryć. Najpierw robimy wokół nich kopczyki z ziemi, torfu lub kory, a dopiero później przykrywamy pędy suchym materiałem. Można użyć do tego celu słomy lub gałęzi roślin iglastych. Rośliny owijamy dodatkowo płótnem lub folią z niewielkimi otworami, przez które będzie przedostawać się powietrze. Podczas śnieżnych zim warto dodatkowo zrobić wokół nich kopce ze śniegu.

Osłony zdejmujemy gdy spadnie ryzyko wiosennych przymrozków, najwcześniej pod koniec marca albo na początku kwietnia. Koniecznie należy je usunąć, gdy pojawią się pierwsze pąki. Kopczyki rozgarniamy dopiero kilka dni po zdjęciu płótna lub folii. Gdy zapowiadane są przymrozki, a my zdążyliśmy już odkryć krzewy, można na czas chłodów narzucić na nie agrowłókninę lub stroisz.

Prusznik niebieski - kwitnący krzew

Prusznik niebieski – kwitnący krzew

Rozmnażanie

Odmiany zimozielone rozmnażamy z sadzonek półzdrewniałych. Latem odcinamy z okazu matecznego pędy, które zaczęły już drewnieć, ale zachowały giętkość. Sadzonka powinna mieć przynajmniej trzy pary liści. Zostawiamy tylko jedną lub dwie i usuwamy zielony wierzchołek. Następnie zanurzamy końcówki pędów w ukorzeniaczu B2 i sadzimy w przepuszczalnym podłożu do sadzonek. Najpierw jednak wykonujemy w nim otwory za pomocą patyczka, ponieważ wciskając sadzonki w ziemię zetrzemy z nich ukorzeniacz. Doniczki najlepiej wstawić do inspektu albo trzymać pod folią. Gdy pędy wytworzą korzenie, przesadzamy je do osobnych pojemników i trzymamy przez zimę w domu lub w inspekcie.

Odmiany gubiące liście również rozmnażamy latem – przez sadzonki zielne. Pędy wierzchołkowe są jeszcze wrażliwsze na wysychanie niż półzdrewniałe, dlatego do czasu wykształcenia korzeni trzymamy je pod namiotem z folii, z dala od promieni słonecznych. Gdy zaczną tworzyć nowe liście, warto zacząć je zasilać bardzo małymi dawkami nawozu uniwersalnego. Do przesadzenia do gruntu sadzonki będą gotowe wiosną przyszłego roku.

Choroby

Pruszniki niebieskie zazwyczaj nie chorują. Krzewy rosnące na wapiennych glebach może jednak dotknąć chloroza liści. Jeśli blaszki liściowe żółkną lub bieleją, zakwaszamy podłoże dodając do niego torf lub nawóz z siarczanem amonowym.

 

Wysokość: 150 cm
Rozstaw: 150 cm
Stanowisko: słoneczne
Gleba: przepuszczalna, wapienna
Odczyn gleby: ph 5.6-7.2
Podlewanie: okazjonalne
Mrozoodporność: – 26°C
Zapach: brak
Cięcie: formujące